บันทึกถึงเด็กขายดอกไม้

posted on 15 Sep 2012 16:24 by gaderiel in Diary directory Diary
 
 
12/9/55
 
 
คณะเราจัดงานเลี้ยงกัน นถึงขั้นปิดผับเลี้ยงให้ชาวคณะเท่านั้น... ไม่ธรรมดา
 
ปกติเราเป็นคนไม่ไปผับ จะไปก็ไปกับคณะนี่แหล่ะ ให้ไปคนเดียวหรือไปกับเพื่อนก็ไม่ไป ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร แต่คราวนี้เห็นว่าเลี้ยงฉลองกัน เราเหนื่อยกันมานานเลยไปกับเขาบ้าง
 
วันนั้น ชักจะเลยเที่ยงคืนมาแล้ว คนเมาเริ่มกลายเป็นศพให้เราเก็บ ต้องออกมานั่งกันหน้าผับ ปลอบกันอยู่นานกว่าคนเมาจะสงบลงได้
 
แต่ระหว่างที่สยบคนเมากันอยู่นั้น มีเด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง เดินขายดอกกุหลาบอยู่...
 
มีทั้งกุหลาบสีขาวและสีแดง ดอกเล็กๆ ดอกละ 20 บาท จริงๆก็ไม่แพง... แต่น้องตื๊อมาก เดินวนมาหาเราเกินสิบรอบได้ในคืนนั้น
 
"ซื้อหน่อยนะพี่ ยี่สิบบาทเอง"
 
บางทีก็มายืนมองเฉยๆ บางทีก็มาเล่นกับคนเมาบ้าง
 
"ดอกกุหลาบสีขาวหมายถึงรักบริสุทธิ์นะพี่ เอาป่าว"
 
คนเมาตอบ
 
"ไม่เอา จะเอากุหลาบสีเลือดดดดดดดด"
 
(จะบ้าเหรอ นั่นมันละคร...)
 
 
 
 
จริงๆเราก็กำลังกรึ่มๆอยู่ เลยพูดคุยเล่นกับน้องเขาไปบ้าง
 
"ไม่กลับบ้านเหรอ ต้องไปโรงเรียนหรือเปล่า"
 
"ไป... แต่ยังไม่กลับตอนนี้"
 
ท่าทางอยากจะขายให้หมดช่อก่อนถึงจะกลับบ้าน น้องแวะเวียนมาหลายรอบมากจนเราเห็นใจ ซื้อกุหลาบขาวไปหนึ่งดอก
 
แต่แล้วนั่งไปนั่งมา คนเมาเริ่มหลับ ไอ้เราก็เริ่มสร่าง... นั่งมองน้องเดินไปมา พยายามขายกุหลาบให้คนเมา แล้ววินาทีนั้นก็คิดขึ้นมาได้...
 
...ชีวิตของน้องจะเป็นยังไงนะ พ่อแม่น้องอยู่ไหน  ตีสองตีสามแล้ว เด็กที่ไหนเขาก็นอนกัน มีน้องนี่หล่ะที่ยังเดินขายดอกไม้อยู่
 
...แล้วชีวิตของน้องที่มาขายทุกวัน ต้องเจอคนเมาทุกรูปแบบ มันจะเป็นยังไง? ...เจอคนเมาแล้วโวยวาย น้องจะโดนเตะโทษฐานตื๊ออยู่ได้บ้างไหม หรือจะมีคนเมาคว้าน้องไปกอดร้องไห้ หรือน้องจะเจอมาทุกแบบแล้วเสียจนชิน
 
แววตาของน้องมันกร้านโลกจนรับมือกับคนเมาได้สบายๆ เราดูออก
 
แวบนึงอยากสำรวจชีวิตของเด็กขายดอกไม้ เอามาทำเป็นสารคดีดีไหม อยากรู้น้องต้องเจออะไรบ้างในแต่ละคืน ...เห็นสันดานดิบอัปลักษณ์ของมนุษย์เสียจนด้านชา ทำลายความไร้เดียงสาไปหมดแล้ว
 
ตกลงมันผิดที่ใคร? อะไรกันที่ทำลายชีวิตเด็กคนหนึ่งได้ขนาดนี้?
 
 
 
 
สุดท้าย ผับปิด ถึงกับปิดไฟไล่ น้องรู้ดีกว่าคงขายไม่ได้อีกแล้ว ก็เลยต้องจำใจกลับ
 
"กลับละนะพี่"
 
เราแปลกใจ... น้องมาบอกลาเราด้วย
 
"ตั้งใจเรียนนะ"
 
เราบอก...
 
แม้ว่าจะไม่รู้ว่าน้องไปโรงเรียนหรือเปล่าด้วยซ้ำ เขาอาจจะโกหกเราก็ได้... แต่วินาทีนั้น กับคนที่รู้จักกันแวบๆ คุยกันไม่กี่คำ เรากลับนึกเป็นห่วง
 
อยากให้เด็กคนนี้มีชีวิตที่ดีกว่านี้ มีอนาคตที่่ดีกว่านี้...
 
แม้รู้ดีว่ามีเด็กอีกหลายคนที่ชีวิตลำบากยากเข็นไม่แพ้กัน  ก็ได้แต่เสียใจและเสียดายว่าเราจะทำอะไรให้พวกเขาได้บ้างไหม
 
 
 
 
แต่สิ่งที่เหลือคือกุหลาบขาวไว้ดูต่างหน้าเท่านั้นเอง...
 
 
 
 
 

edit @ 21 Apr 2013 16:12:03 by Gaderiel's Blog

Comment

Comment:

Tweet

เป็นคำพูดที่สื่อออกมาได้ตรงใจมาก

#2 By Blissonic (103.7.57.18|1.4.194.139) on 2012-12-29 23:40

น้องอยู่นานมาก เหมือนเห็นตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนจนผับปิด เหมือนน้องมาที่นี่ประจำมั้ง
'แววตาของน้องมันกร้านโลกจนรับมือกับคนเมาได้สบายๆ เราดูออก' เจ็บจัง

#1 By iamdozenist on 2012-09-15 23:09